Dat is confronterend, verontrustend en hoopgevend
tegelijk. Maar dat was niet de enige reden voor de beroering. Ook was
er voortdurend discussie over de wijze waarop het onderwerp
geïntroduceerd moest worden. Immers, schrijven over een energieveld dat
mens en materie met elkaar verbindt en dat alles en iedereen
voortdurend beïnvloedt, tja, dat is nu eenmaal wat minder eenvoudig dan
het gemiddelde onderwerp in een krant of tijdschrift.
Het verhaal dat u op het punt staat te lezen,
heeft voor nogal wat beroering op onze redactie gezorgd. Het onderwerp
raakt aan alles, maar dan ook wérkelijk álles wat wij, mensen, in ons
leven doen.
Tijn Touber, die zich wekenlang opsloot om dit
wonderlijke verhaal te schrijven, moet in die periode meerdere malen
wanhopig zijn geraakt. Niet alleen van onze commentaren en de
gesprekken die we voortdurend met elkaar voerden, maar ook en vooral
vanwege de complexe materie. De woorden van Niels Bohr, de befaamde
Deense natuurkundige, hadden ons kunnen waarschuwen: ‘Iedereen die níet
is geschokt door de kwantumtheorie heeft het niet begrepen.’
Dit, beste lezer, is een waarschuwing. Maar er is troost: mocht u het
verhaal op enig moment niet meer kunnen volgen, u bevindt zich in goed
gezelschap. Houdt u vast. (Of liever: laat los.) – De redactie
Shireen Strooker staat roerloos in het midden van een groot weiland. Om
haar heen staan zeshonderd mensen. Het schitterende landschap onder de
rook van de machtige vulkaan Mount Rainier in het uiterste noordwesten
van de Verenigde Staten is voor haar onzichtbaar. Shireen is
geblinddoekt, evenals al die anderen in het weiland. Die ochtend hebben
ze allemaal een tekening gemaakt. De honderden tekeningen hangen nu op
het hek langs het weiland. De opdracht: vind geblinddoekt je eigen
tekening.
Shireen doet een meditatie oefening, haalt haar tekening voor de geest
en denkt: ‘Ik ben de maker van de tekening en de toeschouwer, ik moet
alleen maar één worden met de tekening, dan trekt die mij vanzelf naar
zich toe.’ Dan loopt ze, zonder tegen iemand op te botsen, dwars over
het veld en… haalt in één keer haar tekening tussen de zeshonderd
anderen vandaan.
Toeval? Puur geluk? Je zou het denken. Maar die ochtend is Shireen niet
de enige die deze onwaarschijnlijke prestatie verricht. De resultaten
van deze oefening van de leerlingen van de Ramtha’s School of
Enlightenment verslaan de wetten van de empirische kansberekening.
Kennelijk is de mens in staat op een ontastbare wijze met materie te
‘communiceren’. Het lesprogramma van deze bijzondere school wil
bewijzen dat verschijnselen als telepathie en helderziendheid geen
mysterieuze fenomenen zijn, maar gaven die elk mens bezit en kan
ontwikkelen. Er is meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen
vastpakken, luidt de ongeschreven slogan van het curriculum van
Ramtha’s school.
Er zijn meer scholen en stromingen die deze boodschap de afgelopen
decennia hebben verkondigd. Sterker nog: de nieuwe tijdsbeweging is op
dit uitgangspunt gegrondvest. Maar het boeiende is dat de harde
wetenschap van de moderne natuurkunde bewijzen begint aan te dragen
voor het bestaan van een alomvattend energieveld, dat een verklaring
zou kunnen bieden voor het wonder van een geblinddoekte vrouw die haar
eigen tekening te midden van zeshonderd andere vindt.
Onderzoeksjournaliste Lynne McTaggart geeft in haar boek The Field
(HarperCollins, 2001) een overzicht van recente wetenschappelijke
ontdekkingen die aantonen, dat er een allesomvattend energieveld
bestaat dat mens en materie met elkaar verbindt. Op zoek naar het hart
van de materie – naar het allerkleinste deeltje – ontdekken
natuurkundigen de bijzondere eigenschappen en mogelijkheden van dit
veld. Het zogenaamde Zero Point Field – zo genoemd omdat er bij het
absolute nulpunt nog steeds energie meetbaar is – lijkt de verklaring
aan te dragen voor talrijke bekende verschijnselen en processen die de
wetenschap tot dusver voor raadselen stelde. Van zwaartekracht tot
elektromagnetisme en van de spontane genezing van een wond tot
helderziendheid en telepathie: het zijn allemaal verschijnselen die hun
oorsprong vinden in dit kwantumveld.
McTaggart schrijft: ‘Onderzoekers ontdekken dat het Zero Point Field de
blauwdruk bevat van ons bestaan. Alles en iedereen is met elkaar
verbonden door middel van dit veld waarin alle informatie van alle
tijden zou zijn opgeslagen. Uiteindelijk kun je alles – van mensen tot
materie – terugvoeren op een verzameling van elektrische ladingen die
voortdurend in contact staan met deze oneindige zee van energie. Onze
interactie met dit veld bepaalt wie wij zijn, worden en waren. Het veld
is de alfa en omega van ons bestaan.’
Een verbinding tussen materie en geest staat haaks op de
wetenschappelijke fundamenten waarop de moderne samenleving is
gegrondvest. Ons denken wordt immers nog steeds sterk bepaald door het
mechanistische wereldbeeld dat Isaac Newton in de zeventiende eeuw
introduceerde. Newton zag het universum als een machine met losse
onderdelen die een beperkte invloed op elkaar hebben. René Descartes
voegde daar nog eens zijn visie aan toe, dat de menselijke geest is
afgescheiden van de levensloze materie die we ‘lichaam’ noemen. In het
denken van Newton en Descartes draait de wereld gewoon door – of wij
mensen er nu wel of niet zijn. Wij doen er niet veel toe.
De evolutieleer van Darwin versterkte het beeld van de eenzame,
afgescheiden mens. Het ging om eten en gegeten worden. De mens bleek
een evolutionair toeval zonder bijzondere betekenis. Maar er bleven
grote vragen: hoe begint het leven, hoe werkt onze geest, waarom worden
wij ziek, hoe ontwikkelt één cel zich tot een volledig mens et cetera.
Vele wetenschappers zochten antwoorden op deze vragen in de religie,
maar dat bracht hen in conflict met zichzelf. Hoe kun je twee zo
tegenstrijdige levensvisies binnen jezelf verenigen?
De eerste aanwijzingen voor een mogelijke brug tussen spiritualiteit en
wetenschap, voor het bestaan van een allesverbindend energieveld,
kwamen – opmerkelijk genoeg – uit natuurkundige ontdekkingen aan het
begin van de vorige eeuw. De Duitse natuurkundige Max Planck toonde in
1911 aan, dat er tussen de atomen een energierijke ‘lege ruimte’
bestond. Maar omdat hij vaststelde dat dit energieveld er altijd en
overal is, beschouwde hij het als een constante zonder invloed op het
materiële bestaan.
Andere pioniers van de kwantumfysica ontdekten dat je de meest
elementaire bouwstenen van de materie eigenlijk niet eens ‘materie’
kunt noemen. Soms gedroegen deze bouwstenen zich als deeltjes, dan weer
als golven en soms als beide tegelijk. In 1927 noemde Werner Heisenberg
dit het ‘onzekerheidsprincipe’. Subatomaire deeltjes bleken geen solide
objecten te zijn, maar vibrerende energiepakketjes die als losse
onderdelen niet eens kunnen worden gekwantificeerd of begrepen. Een
grotere breuk met het Newtoniaanse denken was nauwelijks denkbaar. Op
dit elementaire niveau leek niets vast te staan, er was slechts sprake
van oneindig veel mogelijkheden.
Bovendien bleken deze deeltjes pas een specifieke vorm te krijgen als
ze werden geobserveerd door een toeschouwer. Aandacht van een mens deed
een deeltje ‘bevriezen’. De onderzoekers kwamen tot de verbijsterende
conclusie dat bewustzijn werkelijkheid creëert en Einstein vroeg zich
af of de maan eigenlijk wel bestaat als we er niet naar kijken.
De natuurkundigen zagen ook dat deeltjes die ooit met elkaar verbonden
waren geweest – bijvoorbeeld binnen een molecuul – altijd en overal met
elkaar verbonden blijven en elkaar instant – dus sneller dan het licht
– en over grote afstand beïnvloeden. Dit zogenoemde
‘non-lokaliteitsverschijnsel’ wees erop dat de dimensies tijd en ruimte
elementair niveau niet zouden gelden. Einstein sprak over ‘spookachtige
verbindingen op afstand’.
Einstein en zijn tijdgenoten slaagden er niet in de nieuwe ontdekkingen
van de kwantumfysica te verenigen met de Newtoniaanse werkelijkheid die
zij om zich heen zagen en konden vastpakken. Hun oplossing was een
wetenschappelijk gedrocht: voor de wereld van de kleine deeltjes golden
andere wetten dan voor de wereld van de grotere materie. Tegelijkertijd
zochten deze wetenschappers hun toevlucht veelbetekenend tot
spiritueel-religieuze teksten. Erwin Schrödinger bestudeerde
bijvoorbeeld het hindoeïsme, Heisenberg verdiepte zich in de
Platonische theorie van de oude Grieken en Niels Bohr wendde zich tot
de tao en Wolfgang Pauli tot de kabbala.
Wat een eeuw geleden nog niet lukte, lijkt nu mogelijk. De theorie van
het alomvattende Zero Point Field zou wel eens de definitieve brug
kunnen slaan tussen spiritualiteit en wetenschap. Einstein kon het nog
niet bewijzen, maar vermoedde het wel, toen hij zei dat ‘het veld de
enige realiteit is’. Zo kan het veld de verklaring bieden voor de
instant, ‘spookachtige’ informatie-overdracht tussen kwantumdeeltjes.
Uiteenlopende wetenschappelijke ontdekkingen wijzen in dezelfde
richting.
Bioloog Paul Pietsch van de universiteit van Indiana in de Verenigde
Staten wilde weten op welke plaats in de hersenen herinneringen worden
opgeslagen. Pietsch deed experimenten met salamanders. Eerst leerde hij
ze bepaalde gedragingen. Vervolgens takelde hij hun hersenen zodanig
toe, dat hun herinnering vernietigd zou moeten zijn. Hij maalde de
hersenen onder meer in een worstmolen en plaatste ze daarna terug in
hun kop. Wat bleek? Na verloop van tijd vertoonden de salamanders
opnieuw het aangeleerde gedrag. Ofwel: de hersenen waren kapot, maar de
herinnering leefde voort. Pietsch concludeerde dat herinnering geen
lokaal fenomeen is, maar op de een of andere manier is verbonden met
iets – een energieveld? – buiten de salamanders waaruit zij hun
herinnering ‘ophalen’.
Neuro-anatoom Harold Burr van de universiteit van Yale ontdekte het
veld op een andere wijze. Hij onderzocht in de jaren veertig van de
vorige eeuw lichtvelden rondom levende organismen en ontdekte dat jonge
salamanders een lichtveld om zich heen hebben in de vorm van een
volwassen salamander. Deze ‘blauwdruk’ blijkt zelfs rondom een
onbevrucht ei al aanwezig. Ook bij zaadjes van planten zag Burr
lichtvelden in de vorm van de volwassen plant. Deze velden kunnen
verklaren waarom je bij salamanders een poot, een kaak of zelfs de lens
van het oog kunt amputeren en dat dit lichaamsdeel vervolgens weer
aangroeit.
Salamanders hebben mogelijk een opmerkelijk sterke verbinding met het
hen omringende energieveld, maar het verschijnsel is ook bij mensen
niet onbekend. Mensen bij wie lichaamsdelen zijn geamputeerd, kunnen
soms nog de (fantoom)pijn in het geamputeerde lichaamsdeel voelen. Ook
het werk van Burr wijst erop dat lichamen – materie – zijn verbonden
met een omhullend energieveld.
En waar halen helderzienden hun kennis vandaan? Dat vroeg natuurkundige
Hall Puthoff van de universiteit van Stanford in de Verenigde Staten
zich af. Hij deed verschillende experimenten met twee helderzienden
waarbij hij hen de coördinaten van een plaats op aarde gaf waar zij nog
nooit waren geweest. De helderzienden bleken onafhankelijk van elkaar
in staat de plekken tot in detail te beschrijven. Om te zien hoe ver
hun helderziendheid reikte, vroeg Puthoff hen ook de planeet Jupiter te
beschrijven voordat de ruimteverkenner Pioneer 10 van Nasa de planeet
in kaart zou brengen. Enigszins gegeneerd meldde helderziende Ingo
Swann dat hij een ring om de planeet had gezien. ‘Misschien’, zei hij
tegen Puthoff, ‘heb ik mijn aandacht per ongeluk op Saturnus gericht.’
Niemand nam de tekening serieus, totdat de Nasa enige tijd later
onthulde dat beelden van de ruimteverkenner hadden aangetoond, dat
Jupiter inderdaad een ring had.
Inmiddels was de CIA geïnteresseerd geraakt in de bijzondere resultaten
van Puthoffs onderzoek, dat wellicht ook voor spionagedoeleinden kon
worden gebruikt. Bij wijze van experiment werd CIA-agent Christopher
Green met een vliegtuigje de lucht ingestuurd. In zijn binnenzak had
hij een briefje met daarop drie getallen. Geen probleem voor
helderziende Pat Price, die de getallen feilloos – en in de juiste
volgorde – kon opsommen. Hij had zich alleen wat misselijk gevoeld.
Later bleek dat Green een turbulente vlucht had gehad.
Vervolgens deed Puthoff experimenten waarbij hij mensen op reis stuurde
naar willekeurige coördinaten op de aarde en hen vroeg om die locatie
in een kwartiertje met een camera vast te leggen. Ook moesten ze een
meegegeven vragenlijst invullen. In vrijwel alle gevallen wisten de
helderzienden de locaties aan de hand van de gegeven coördinaten
duidelijk te beschrijven.
Puthoff ging nog een stap verder. Hij vroeg de helderzienden de locatie
te beschrijven vóórdat de reizigers ter plekke arriveerden. Ook dat
lukte. De helderzienden bleken in staat de bestemming te beschrijven,
een half uur tot vijf dagen vóórdat de reiziger arriveerde. Puthoff
concludeerde daaruit dat tijd en ruimte op het niveau van het Zero
Point Field niet bestaan. De informatie is kennelijk al beschikbaar
vóórdat de feitelijke handelingen plaatshebben. In totaal deed Puthoff
336 vergelijkbare experimenten, waarbij het voor de helderzienden
vrijwel niets uitmaakte of de reizigers al wel of nog niet op de
locatie waren geweest.
Natuurkundige Helmut Schmidt deed een ander opmerkelijk experiment
waaruit de tijdloosheid van het energieveld blijkt. Hij zette zijn
proefpersonen een koptelefoon op hun hoofd en liet hen via een machine
bliepjes horen. De bliepjes waren willekeurig en gelijkmatig verdeeld
over het linker- en rechteroor. De opdracht aan de deelnemers was: zorg
dat er meer bliepjes in één van beide oren worden geproduceerd. In
vrijwel alle gevallen slaagden de proefpersonen daarin. Ofwel: mensen
waren in staat – zonder direct tastbare relatie – de machine te
beïnvloeden. Ook Schmidt concludeerde dat er kennelijk een veld bestaat
dat mens en machine verbindt.
Zijn volgende experiment onderstreepte dat nog eens op haast bizarre
wijze. Hij gaf een proefpersoon een tape met bliepjes mee naar huis met
de opdracht de opnamen op de tape te beïnvloeden en meer bliepjes naar
het linkeroor te sturen. Schmidt maakte voor zichzelf een kopie van de
tape. De volgende dag bleken de bliepjes op de tape inderdaad
ongelijkmatig in het voordeel van het linkeroor te zijn verdeeld. Tot
verbijstering van Schmidt bleek dat ook op de kopie het geval, terwijl
hij niet beter wist dan dat de machine – zoals gebruikelijk – de
bliepjes gelijkmatig over beide oren had verdeeld.
De enige mogelijke conclusie voor Schmidt was, dat de toekomstige
intentie van de proefpersoon reeds op het moment van opname zijn
invloed had gehad. Zoals de kleine salamander weet dat hij een grote
salamander moet worden, zo weet de proefpersoon van Schmidt al –
voordat het hem feitelijk wordt gevraagd – dat hij de opname van de
bliepjes zal beïnvloeden. Verleden, heden en toekomst vloeien in het
energieveld kennelijk ineen.
Psychologe Ellen Langer van de universiteit van Harvard liet in een
ander experiment zien dat tijd een relatief begrip is. Een groep van
mensen boven de zeventig werd naar een afgelegen plek gebracht waar een
omgeving was geschapen die een exacte replica was van het jaar 1959. De
meubels waren erop afgestemd, ze kregen films uit 1959 te zien en zelfs
de kranten en tijdschriften die ze ontvingen, waren uit die tijd.
Binnen een week was er in de feitelijke symptomen van veroudering van
deze groep mensen een ommekeer te zien. Hun vingergewrichten werden
beweeglijker en hun gezichtsvermogen werd beter. Omdat de deelnemers,
zo concludeerde Langer, dezelfde mentale informatie kregen als in 1959,
begon hun lichaam zich weer aan te passen aan de fysieke toestand van
destijds. Een van de mogelijke verklaring is dat de zeventigers contact
maakten met hun eigen energetische blauwdruk uit 1959, waarna het
lichaam zich hiernaar voegde.
De Indiase arts en auteur Deepak Chopra formuleert het zo: ‘Tijd is
afhankelijk van onze gewaarwordingen. Het bestaan van de voortgaande
beweging van de lineaire tijd is in geen enkel experiment aangetoond en
nooit in een wiskundige formule beschreven. De ervaring van de
voortgaande beweging van de lineaire tijd is een verschijnsel dat is
gecreëerd door ons zenuwstelsel. In feite bestaan verleden, heden en
toekomst tegelijk, naast elkaar, in een veld van oneindige
mogelijkheden. De ervaring van de lineaire tijd is de manier waarop de
natuur ons ervoor behoedt alles tegelijk te ervaren. Maar dat is wat er
werkelijk gebeurt.’ Einstein zei het nog kernachtiger: ‘Ruimte en tijd
zijn niet omstandigheden waarin wij leven, maar manieren waarop wij
denken.’
In de resonantie met het veld bestaat er geen verschil tussen een
herinnering en een nieuwe ervaring. De hersenen halen ‘oude’ en
‘nieuwe’ informatie op dezelfde manier op. Dit verklaart het gedrag van
de salamanders. De hersenen waren vrijwel vernietigd, maar de
‘herinnering’ was niet verloren gegaan; deze lag nog opgeslagen in het
veld. Ook intuïtie, helderziendheid, voorgevoelens, telepathie en
andere ‘onverklaarbare’ fenomenen worden begrijpelijk door het Zero
Point Field als opslagplaats van informatie te zien waarop elk mens op
elk moment kan afstemmen. Is dat wat Nostradamus deed toen hij de
toekomst ‘zag’?
Een van de eerste wetenschappers die inzag dat het Zero Point Field wel
eens de ontbrekende schakel zou kunnen zijn voor ons begrip van het
universum, was de Hongaarse systeem deskundige Ervin Laszlo. In zijn
boek The Creative Cosmos uit 1993 schrijft hij dat het veld meer is dan
een massa zinderende energie op de achtergrond van ons bestaan. Volgens
Laszlo is het Zero Point Field vooral ook een informatiedrager. ‘Dit
kwantum vacuüm is de oorsprong van geest en materie – een blauwdruk van
het universum. Zelfs onze eigen herinneringen liggen niet in onze
hersenen opgeslagen, maar liggen als holografische informatie
opgeslagen in het veld. Onze hersenen zijn vooral ontvangers en
verwerkers van deze informatie. Wanneer zij resoneren met bepaalde
frequenties krijgen zij toegang tot specifieke informatie.’
Bent u daar nog?
U heeft zojuist gelezen dat tijd niet bestaat en dat een mens een
machine kan beïnvloeden. En dat in een wereld waarin de computer
vanwege zijn onbetwiste rechtlijnigheid wordt geacht altijd gelijk te
hebben. Toch gaat het hier nog steeds over natuurkunde en over
wetenschappelijke, verifieerbare experimenten. Al deze experimenten en
verschijnselen wijzen erop, dat de spookachtige ontdekkingen van de
kwantumfysica veel meer van invloed zijn op onze dagelijkse
werkelijkheid dan de pioniers van een eeuw geleden aanvankelijk
dachten. Bestaat het universum volgens de wetten van Newton nog wel?
Blijkt de wereld niet een dynamisch web waarin alles en iedereen met
elkaar is verbonden? Betekent dat dat mijn leven heel anders in elkaar
zit dan ik dacht?
Mijn leven? Bestaat er wel zoiets als een ‘ik’, afgescheiden van zijn omgeving?
Wat betekent individualiteit nog als alles met elkaar is verbonden en
zelfs onze eigen herinneringen voor iedereen toegankelijk zijn? Om het
nog spannender te maken: die atomen die op allerlei wijzen met elkaar
en met het universum in contact staan, vormen zo nu en dan tijdelijk
ons lichaam. Elke zeven jaar zijn alle cellen in ons lichaam vernieuwd;
geen atoom is meer dezelfde. En wie weet met welke informatie die
nieuwe atomen zich in ons lichaam nestelen? ‘Individualiteit’, ‘ik’ en
‘mijn’ worden zo wel heel beperkte begrippen. Niet de afgescheidenheid
die wij dagelijks denken te ervaren, staat centraal in ons leven, maar
de alomvattende verbinding.
Deze wetenschappelijke ontdekkingen kunnen ook het merkwaardige
verschijnsel verklaren, dat mensen in een ziekenhuis sneller genezen
als willekeurige mensen op een willekeurige plaats in de wereld
dagelijks voor hen bidden, zoals uit onderzoeken is gebleken. En de
verbondenheid van het Zero Point Field lijkt ook te kunnen worden
geconcludeerd dankzij het minstens zo bizarre fenomeen dat met
orgaantransplantaties bepaalde ‘herinneringen’ van de voormalige
eigenaar van het orgaan meegaan naar het nieuwe lichaam.
Als ik bid voor mensen worden ze beter. Het omgekeerde zal ook wel het
geval zijn. Ik besef dat het in mijn eigen belang is om mijn omgeving
met zorg en respect te behandelen. Op de een of andere manier dragen we
allemaal de verantwoordelijkheid voor het veld dat ons allen verbindt.
En voor de werkelijkheid die we met elkaar maken
De tweede betekenis van het Zero Point Field voor mijn leven is ten
minste zo ingrijpend als het inzicht dat afgescheidenheid eigenlijk
niet bestaat:
Ik maak mijn eigen werkelijkheid.
Zoals ik kennelijk een machine kan beïnvloeden, kan ik alle materie om
mij heen beïnvloeden. Sterker nog: ik doe niet anders, inclusief de
materie van mijn eigen lichaam. Als ik de werkelijkheid maak, dan is de
wereld niet zoals hij is, maar zoals ik dénk dat hij is. Mijn denken
bepaalt de werkelijkheid.
Toen arts en meervoudig karate kampioen Roy Martina op een feestje voor
de grap door een vriend van achteren werd aangevallen, was zijn
natuurlijke reactie de man in de houdgreep te nemen, waarop de vriend
zijn vinger brak. Onder het motto ‘wat je breekt, zul je maken’
besloten zij een experiment te doen. Zij wisten dat Aboriginals erin
slagen breuken vrijwel instant te genezen. Martina: ‘Wij dachten: als
zij dat kunnen, kunnen wij het ook. Wij stemden af op het
“Aboriginalveld” en stuurden die energie naar de gebroken hand. Een
paar dagen later kon mijn vriend weer volleyballen. Op scans was geen
breuk meer te zien.’
In zijn beroemde boek Think and Grow Rich uit 1937 laat Napoleon Hill
zien, dat succesvolle mensen hun succes vooral te danken hebben aan het
feit, dat zij er op het diepste niveau van overtuigd waren dat zij
succes zouden hebben. Succesvolle mensen, concludeert Hill, geloven
heilig in hun doel en weten niet beter dan dat zij dat zullen
verwezenlijken. Door hun gerichte aandacht op dat doel, materialiseert
dat doel – zoals in natuurkundige experimenten alleen deeltjes die
aandacht krijgen zichtbaar worden.
De derde les van het veld voor mijn leven is dat in beginsel alles kan.
Alle informatie is beschikbaar in het Zero Point Field. Het is mijn
uitdaging – en die van ons allemaal – om het mooiste eruit te halen.
Het is zoals Michelangelo het ooit zei over beeldhouwen: ‘Het beeld zit
al in het marmer, ik hoef het er alleen maar uit te halen.’ Ik ervaar
soms hetzelfde als ik een verhaal schrijf en woorden op mijn
beeldscherm zie verschijnen waarvan ik me nauwelijks bewust ben, dat ik
ze heb bedacht. Ik haal zinnen, die ik niet bewust ken of bedenk,
zomaar ergens vandaan – uit het veld? Inspiratie heet dat. Maar in
feite is die ‘inspiratie’ geen onverklaarbaar verschijnsel meer, maar
een bewijsbaar natuurkundig fenomeen.
Mozart hoorde tijdens zijn bezoek aan de Sixtijnse Kapel in Rome het
beroemde stuk Miserere van Allegri. Dat stuk wordt slechts eenmaal per
jaar ten gehore gebracht – tijdens de Goede Week – om vervolgens weer
voor een jaar achter slot en grendel te verdwijnen. Mozart was in staat
het werk – nadat hij het één keer had gehoord – uit het hoofd te
noteren, waarmee hij de geheimzinnige ban rondom het werk doorbrak.
Ervin Laszlo zegt daarover: ‘Mozart en andere componisten van zijn
kaliber waren niet alleen. Zij hadden toegang tot het veld en stonden
op die manier in contact met meesterwerken.’
Kunstenaars zijn eerder vertolkers en vertalers dan scheppers. Hun
talent is geen wonder, maar iets dat in beginsel iedereen kan leren.
Het is een kwestie van afstemmen op het veld.
Op een Grieks eiland zit Shireen Strooker met haar echtgenoot Bram
Vermeulen op het terras van een café aan een tafeltje in de zon. Midden
op de tafel staat een koffertje, zodat zij elkaar niet kunnen zien.
Bram kijkt op een stuk papier dat voor hem ligt en telt langzaam: ‘Een,
twee, drie, vier…’. Bij iedere tel schrijft Shireen een plus of een min
op achter het cijfer op haar blaadje. De verbaasde blikken van
omstanders probeert ze te negeren om zich volledig te concentreren op
wat Bram haar ‘toezendt’: een plus of een min. Als het blaadje vol is,
draaien zij de rollen om. Zo proberen ze allebei een plus of een min
achter hetzelfde cijfer te krijgen.
In totaal doen zij dit spelletje die dag elf keer. Volgens de wetten
van de kansberekening zouden Bram en Shireen vijftig procent gelijke
plussen en minnen moeten scoren. Maar die dag is hun score voor
zeventig procent gelijk. Ze weten dat dat geen toeval is. Ze hebben
vaker zulke resultaten bereikt. Bram en Shireen weten dat je elkaar
kunt bereiken, als je goed afstemt.
Wij zitten succesvolle afstemming echter vaak in de weg. Shireen: ‘Er
bestaat een duidelijk verschil tussen concentreren en afstemmen. Als ik
me concentreer, probeer ik met alle macht door middel van mijn denken
iets te bereiken. Meestal bereik je dan precies het tegenovergestelde.
Wat wij “nadenken” noemen, is in wezen vooral twijfelen. Je komt in
allerlei emoties terecht – “ik kan het niet, wat doe ik hier?” – en je
bereikt je doel niet. Afstemmen betekent niet nadenken en contact maken
met de informatie die er al is. Je wordt één met die informatie en
resoneert ermee.’
Shireen vertelt over een andere oefening die ze een keer deed met een
dikke Amerikaan. Ze stonden tegenover elkaar en keken elkaar indringend
aan. Vervolgens liepen ze beiden naar de andere kant van een ruimte en
Shireen kreeg de opdracht op te vangen wat de man het liefst at. Haar
eerste beeld was een reep chocolade. Maar – gezien de postuur van de
man – twijfelt ze: ‘Het zal wel een hamburger zijn.’ Ze tekent een
hamburger en loopt terug naar de man. Fout, het blijkt een reep
chocolade te zijn. Shireen: ‘Dat is wat ik bedoel met nadenken.’
Kinderen zijn natuurtalenten in afstemmen. Het is opvallend hoe
succesvol kleine kinderen zijn in het tekeningen spel van Shireen
waarmee dit verhaal begon. En ik herinner me dat ik vroeger
verstoppertje speelde met mijn kleine zusje. Ze telde tot tien buiten
de zitkamer, kwam binnen en liep in één rechte lijn naar mij toe –
achter welk gordijn of onder welke stoel ik me ook verstopte.
Dieren worden ook niet gehinderd door denken. De Britse biochemicus
Rupert Sheldrake beschrijft vele opmerkelijke verschijnselen. Een poes
die alleen ‘de telefoon opneemt’ – zij gooit met haar pootje de hoorn
van de haak – wanneer haar baasje opbelt en alle andere telefoontjes
negeert. Of paarden die weigeren verder te lopen op een pad waar even
later een lawine naar beneden zou vallen. Honden die – tevergeefs –
proberen hun baas te beletten het huis te verlaten waarna de baas een
ernstig ongeluk zou krijgen. Ook zijn verhalen bekend van dieren die de
stad al hebben verlaten vóór een aardbeving.
Leren afstemmen op het Zero Point Field, maakt het mogelijk om bewust te creëren.
Toen ik destijds een nieuw huis nodig had, creëerde ik een beeld van
dat huis. Ik visualiseerde een huis aan zee met bossen in de buurt,
hoog, veel licht en betaalbaar. Gedurende enkele weken gaf ik elke dag
een moment aandacht aan die visualisatie, waardoor het energetische
beeld in het Zero Point Field werd verankerd. Het was nog slechts een
kwestie van tijd voor het zou materialiseren. Dat gebeurde twee maanden
later. Nu woon ik in het huis dat ik toen voor me zag. Met mijn
visualisatie stemde ik in feite af op het Zero Point Field. Door
aandacht te geven aan een beeld kon dat beeld – mijn huis –
werkelijkheid worden. Precies zoals de kleine deeltjes van de
natuurkundigen zich dankzij aandacht manifesteren.
Vroeger werden dromers uitgelachen door zelfbenoemde verstandige mensen
die met beide benen op de grond stonden. Inmiddels hebben de dromers de
wetenschap aan hun zijde gekregen. Dromen zijn het begin van
werkelijkheid. De toekomst wordt gemaakt door die toekomst te zien,
door erop af te stemmen. In principe is alles mogelijk.
De wetenschap draagt een werkelijkheid aan die mijn rationele geest
maar nauwelijks wil bevatten. Hoe kan een mens nu een machine
beïnvloeden? Hoe kan tijd niet bestaan? Hoe kan ik iets ontastbaars
tastbaar maken? Maar ik wóón in mijn huis en Shireen vónd haar
tekening. De vertwijfeling zal te maken hebben met de kwantumsprong die
mijn rationele geest nu moet maken. Niet voor niets zei natuurkundige
Niels Bohr dat ‘iedereen die níet is geschokt door de kwantum theorie
het niet heeft begrepen’.
Als Shireen op een avond thuiskomt, vindt zij een vergeelde envelop van
haar moeder met daarin kopieën van het in 1947 ontdekte evangelie van
Thomas. Hierin zegt Jezus tegen Thomas: ‘Ik ben niet uw Meester, maar u
heeft gedronken. U bent dronken van de bruisende bron waaruit ik heb
geput en u van te drinken geef.’ Voor Shireen is het duidelijk dat
Jezus uit dezelfde bron – uit hetzelfde veld – putte waaruit ook zij nu
leert ‘drinken’.
Verlichte wijzen als Jezus doorzagen de schepping. Zij hadden de
wetenschap niet nodig voor hun ‘kennis’ van het Zero Point Field.
Duizenden jaren later staan wetenschap en spiritualiteit op het punt om
samen te komen. De gevolgen en mogelijkheden zijn immens. Het wonder
van Jezus en andere verlichte denkers was hun vermogen een betere
wereld te zien en vorm te geven. Zij begrepen: als ik een andere wereld
wil, moet ik anders leren denken. Of, zoals Gandhi het zei: ‘Be the
change you wish to see in the world.’
Wie denkt dat alleen de Mahatma of Jezus dat kunnen, heeft nu het
wetenschappelijke bewijs van het tegendeel. Ieder van ons heeft het in
zich. Ieder van ons is een schepper. Ieder van ons kan de wereld
veranderen. En dat hoeft geen eindeloos en moeilijk proces te zijn –
denk maar aan de botbreuken van de Aboriginals. Het kan vandaag. Het
kan nu. Wat is tijd?
Bron: Ode nummer: 61
Quote this article on your site
To create link towards this article on your website,
copy and paste the text below in your page.
Preview :
RSS feed Commentaar
geschreven door X, oktober 07, 2008
-
- +3
-
-
geschreven door Louis, november 25, 2008
-
- +4
-
-
geschreven door Leon, december 09, 2008
, je kan het niet stimuleren. Als je het stimuleert forceer je zaken wat niet goed is. Het moet vanzelf komen door stil te worden.
-
- +0
-
-
geschreven door Geutjes, december 20, 2008
Maar nu serieus, dit is het eerst verhaal waar in ik de neiging heb om het te geloven
Het verklaard een heleboel zaken bijvoorbeeld de jezus cristus figuur.
Van oorsprong ben ik katholiek nu zonder geloof ,wel geloof ik in iets maar weet niet wat.
Samen met het boek Eindeloos Bewustzijn zijn dit de twee onderwerpen waar ik in begin te geloven, ik ben al op heel veel sites geweest.
-
- +3
-
-
geschreven door Reikibiza, april 19, 2009
Geld en bezit? Ach, komt vanzelf; en hebben we eigenlijk niet eens nodig. Overvloed aan Gevoel, dat hebben we nodig. Geloof, Hoop en Liefde is Genoeg....
-
- +3
-
-
geschreven door machmoed elchalid, april 22, 2009
-
- +0
-
-
geschreven door M'Lein, mei 08, 2009
Ten eerste iets wat niet wetenschappelijk bewezen is, heet een "theorie" en niet een "filosofie". Filosofie is het kritisch en BEARGUMENTEERD nadenken over wezenlijke levensvragen en dus niet per definitie de tegenhanger van "wetenschap". En zoals Socrates zo mooi zei "Het enige wat ik weet, is dat ik niets weet". Over deze uitspraak mag M.Brane dus nog uitgebreid gaan "filosoferen"...
Ten tweede beweert M.Brane dat al dat "geouwehoer " niet bewezen is en dus geen wetenschap is. Maar wie o wie beweert dat dan? Waar in het stuk staat de bewering dat het kwantumveld een wetenschappelijk bewezen iets is. Kan M.Brane wel goed lezen? En wat is "wetenschap" eigenlijk? (ook nog zo'n mooie filosofische vraag!).
Er wordt alleen gezegd dat wetenschap en spiritualiteit elkaar beginnen te ontmoeten...
Maar goed; zoals Socrates al zei "Het enige wat ik weet,is dat ik niets weet" en het lijkt me dus verstandig dat M.Brane; die blijkbaar ook niet weet hoe het zit , gaat filosoferen over wat hij wel en niet weet voordat hij zo pseudo-kritisch zijn kortzichtige en "onfilosofische" mening uit.
-
- +0
-
-
geschreven door Sokrates, juni 14, 2009
Feit is dat Affirmeren/Visualiseren helpt. 1 jaar teurg heb ik in 1 A-4-tje opgeschreven hoe ik herinnerd wil worden als ik later overleden ben (na 8-8-2055), Toen ik ca 10 maanden later terug las wat ik geschreven had was 95% uitgenkomen. En oh ja: ook nog 2 jaar eerder dan ik had opgeschreven!!!
Verdiep je er in maar maak het ook niet te moeilijk (menselijk!) want het Geluk staat voor onze neus. Dat is meteen ook de reden dat we het meestal niet zien. (Met "De Alchemist" van Paulo Coelho als voorbeeld)
Goede reis!
-
- +0
-
-
geschreven door Anna, augustus 03, 2009
Conclusie: je ziet/ervaart datgene wat je wilt zien.
-
- +0
-
-
geschreven door Monique, augustus 13, 2009
-
- +1
-
-
geschreven door Onno, augustus 24, 2009
Er is een groot gat tussen het erkennen van de mogelijkheden en het ook werkelijk in praktijk brengen.
Veel aan onze opvoeding moet teruggedraaid worden om het oorspronkelijke potentieel terug te krijgen, en wat is dit moeilijk. Maar ik moet er wat mee omdat er nu diverse hints op mijn pad komen.
Ik heb het idee dat je verschillende mensen, die zich met deze zaken bezig houden en in de praktijk willen brengen, om je heen moet hebben wil je iets kunnen bereiken.
Zijn er mensen die dezelfde drive hebben?
-
- +1
-
-
geschreven door Ceres, september 18, 2009
mvrgr. Ceres
-
- +0
-
-
geschreven door Onno2, september 19, 2009
De quantumfysica levert vreemde zaken op die tegen het "gezonde verstand" indruizen.
Een open mind is dus wel gewenst.
-
- +0
-
-
geschreven door marlieke , september 29, 2009
Deze theorie stelt dus dat zij niet willen eten en dat zij zelf als land door oorlog verscheurd willen worden.
hoe hebben we al die tijd zo stom kunnen zijn.
WTF
Ik ben vooral benieuw naar de significantie van de onderzoeken, aangezien er geen bronlijst wordt vermeld.
-
- -2
-
-
geschreven door Onno3, september 30, 2009
Waarom houden we oude gebruiken in stand, waarmee we ons milieu vernietigen?
Dat zit wel tussen onze oren.
Waarom kan Kadaffi niet gewoon in een hotel in New York slapen?
Waarom worden de laatste bomen opgeofferd in de Sahel om er houtskool van te maken?
Waarom moet je een kind ontmaagden om van je aids af te komen?
Waarom blijven ze wonen op de plaats waar hun voorvaderen zijn begraven?
Allemaal zaken die niet door ratio zijn ingegeven. En niemand die iets nieuws verzint.
En dan een hele moeilijke ethische vraag; Als het al gunstig zou zijn, kunnen/moeten wij dit continent redden en wie/wat verlangt dat van ons? Even relativeren; Onze zon kan onze hele atmosfeer in een fractie weggeblazen. 6 miljard slachtoffers.
Welk antwoord je ook geeft het is vast niet op ratio, maar op emotie gebaseerd.
Die ene begeesterde persoon die gelooft in zijn visie maakt het verschil voor zichzelf en zijn omgeving.
-
- +0
-
-
geschreven door Anjo, december 16, 2009
Tenslotte, natuurlijk bestaat er meer energie en meer verschillende vormen die de weterschap niet erkent, lees snapt. Het verschil van leven en dood is al niet te benoemen terwijl we allemaal weten dat we leven. .,
-
- +2
-
-
geschreven door Olaf, januari 01, 2010
-
- +0
-
-
geschreven door Pen, januari 31, 2010
-
- +0
-
-
geschreven door haic hendriks, maart 02, 2010
-
- +0
-
-
geschreven door divine2010, mei 10, 2010
-
- +0
-
-
