Irak is in april 2003 bevrijd van Saddam Hoessein en
veroverd door de
Verenigde Staten. Maar de oorlog is nog lang niet afgelopen. De
bezettingstroepen
krijgen dagelijks bijna honderd aanvallen van het Irakese verzet
te verwerken.
Inmiddels zijn meer dan 1500 soldaten en huurlingen gedood en
bijna negenduizend
gewond. Maar de Iraakse verliezen zijn veel hoger. Naar
schatting zijn
al honderdduizend burgers gedood sinds het begin van 'Operation
Iraqi
Freedom'.
De Amerikaanse strijdkrachten hebben de modernste wapens. Ze
schieten
met afgewerkt uranium omdat je daarmee dwars door de hardste
pantsers
en de dikste muren heengaat. De gewone soldaten schieten met
uraniumkogels
omdat die de afschuwelijkste wonden slaan in de lichamen van de
verzetsstrijders.
De zware Abrams-tanks verschieten 120 mm-granaten met
'uraniumpenetrator',
de Bradley-infanterie-bus heeft een zware mitrailleur waarmee
kogels van
25 mm met uranium worden uitgebraakt. Geen Irakees is veilig
voor de uraniumkogels
waarmee de Apache-helikopters vanuit de lucht schieten op alles
wat beweegt.
Dit uranium heet weliswaar 'DU', een afkorting voor 'depleted
uranium'
(verarmd uranium), maar het is en blijft uranium en het is
radioactief
en levensgevaarlijk.
Sinds maart 2003 is bij gevechten al meer dan twee miljoen kilo
afgewerkt
uranium op Irak gedumpt. Ook tijdens de Tweede Golfoorlog in
1991 schoten
de VS-strijdkrachten en hun Engelse bondgenoten met uranium.
Toen werd
bijna een miljoen kilo uranium afgeschoten, hoofdzakelijk om de
zuidelijke
havenstad Basrah. Maar ook Bagdad heeft zijn deel gekregen,
terwijl Falluja
en andere steden nog steeds dagelijks hun portie uranium
ontvangen.
Yes we can. Maar dat lees je niet in de
Yes we can.
